Ps. 136:1-26
1. Wysławiajcie Pana, albowiem jest dobry, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
2. Wysławiajcie Boga nad bogami! Albowiem na wieki trwa łaska jego!
3. Wysławiajcie Pana nad pany, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
4. Tego, który sam czyni wielkie cuda, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
5. Tego, który mądrze niebiosa uczynił, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
6. Tego, który rozpostarł ziemię na wodach, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
7. Tego, który uczynił wielkie światła, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
8. Słońce, aby panowało we dnie, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
9. Księżyc i gwiazdy, aby panowały w nocy, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
10. Tego, który pobił Egipt w pierworodnych jego, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
11. Wyprowadził Izraela spośród nich, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
12. Mocną ręką i podniesionym ramieniem, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
13. On rozdzielił Morze Czerwone na części, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
14. I przeprowadził Izraela środkiem jego, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
15. Wrzucił faraona i wojsko jego w Morze Czerwone, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
16. Prowadził lud swój przez pustynię, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
17. Pobił królów wielkich, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
18. Zabił potężnych królów, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
19. Sychona, króla Amorejczyków, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
20. I Oga, króla Baszanu, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
21. Dał im ziemię w dziedzictwo, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
22. W dziedzictwo Izraelowi, słudze swemu, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
23. W poniżeniu naszym pamiętał o nas, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
24. Wybawił nas od nieprzyjaciół naszych, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
25. Daje pokarm wszelkiemu ciału, Albowiem na wieki trwa łaska jego!
26. Wysławiajcie Boga niebios, Albowiem na wieki trwa łaska jego!

Jan. 13:1-38
1. Przed świętem Paschy, Jezus, wiedząc, iż nadeszła godzina jego odejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca.
2. A podczas wieczerzy, gdy diabeł wzbudził w sercu Judasza, syna Szymona Iskarioty, zamysł wydania go,
3. Wiedząc, iż Ojciec wszystko dał mu w ręce i że od Boga wyszedł i do Boga odchodzi,
4. Wstał od wieczerzy, złożył szaty, a wziąwszy prześcieradło, przepasał się.
5. Potem nalał wody do misy i począł umywać nogi uczniów i wycierać prześcieradłem, którym był przepasany.
6. Podszedł też do Szymona Piotra, który mu rzekł: Panie, Ty miałbyś umywać nogi moje?
7. Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Co Ja czynię, ty nie wiesz teraz, ale się potem dowiesz.
8. Rzecze mu Piotr: Przenigdy nie będziesz umywał nóg moich! Odpowiedział mu Jezus: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał działu ze mną.
9. Rzecze mu Szymon Piotr: Panie, nie tylko nogi moje, lecz i ręce, i głowę.
10. Rzecze mu Jezus: Kto jest umyty, nie ma potrzeby myć się, chyba tylko nogi, bo czysty jest cały. I wy czyści jesteście, lecz nie wszyscy.
11. Wiedział bowiem, kto ma go wydać; dlatego rzekł: Nie wszyscy jesteście czyści.
12. Gdy więc umył nogi ich i przywdział szaty swoje, i znów usiadł, rzekł do nich: Czy wiecie, co wam uczyniłem?
13. Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem, i słusznie mówicie, bo jestem nim.
14. Jeśli tedy Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem nogi wasze, i wy winniście sobie nawzajem umywać nogi.
15. Albowiem dałem wam przykład, byście i wy czynili, jak Ja wam uczyniłem.
16. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Sługa nie jest większy nad pana swego ani poseł nie jest większy od tego, który go posłał.
17. Jeśli to wiecie, błogosławieni jesteście, gdy zgodnie z tym postępować będziecie.
18. Nie o was wszystkich mówię; Ja wiem, których wybrałem; lecz niech się wypełni Pismo: Ten, kto spożywa chleb mój, Podniósł na mnie piętę swoją.
19. Już teraz powiadam wam, zanim się to stanie, abyście, gdy się to stanie, uwierzyli, że Ja jestem.
20. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, kto przyjmuje tego, kogo poślę, mnie przyjmuje; a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, kto mnie posłał.
21. Po tych słowach Jezus, wstrząśnięty do głębi, oświadczył, mówiąc: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: jeden z was mnie wyda.
22. Wtedy uczniowie spojrzeli po sobie w niepewności, o kim mówi.
23. A jeden z jego uczniów, którego Jezus miłował, siedział przy stole przytulony do Jezusa.
24. Skinął więc na niego Szymon Piotr i rzekł do niego: Zapytaj, kto to jest. O kim mówi!
25. A on, wsparłszy się o pierś Jezusa, zapytał go: Panie! Kto to jest?
26. A Jezus mu odpowiedział: To jest ten, któremu Ja podam umoczony kawałek chleba. Wziął więc kawałek, umoczył go i dał Judaszowi Iskariocie, synowi Szymona.
27. A zaraz potem wszedł w niego szatan. Rzekł więc do niego Jezus: Czyń zaraz, co masz czynić.
28. Ale tego żaden ze współsiedzących nie zrozumiał, po co mu to rzekł.
29. A ponieważ Judasz był skarbnikiem, mniemali niektórzy, iż Jezus mu rzekł: Nakup, czego nam trzeba na święto, lub żeby coś dał ubogim.
30. On więc, wziąwszy kawałek chleba, natychmiast wyszedł, a była noc.
31. A gdy wyszedł, rzekł Jezus: Teraz został uwielbiony Syn Człowieczy i Bóg został uwielbiony w nim.
32. Jeśli Bóg został uwielbiony w nim, to i Bóg uwielbi go w sobie i wnet go uwielbi.
33. Dziateczki! Jeszcze chwilkę będę z wami; szukać mnie będziecie i, jak powiedziałem Żydom: Gdzie Ja idę, tam wy przyjść nie możecie, i teraz wam to mówię.
34. Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem; abyście się i wy wzajemnie miłowali.
35. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie.
36. Rzekł mu Szymon Piotr: Panie, dokąd idziesz? Odpowiedział Jezus: Dokąd idę, ty teraz ze mną iść nie możesz, ale potem pójdziesz.
37. Rzekł mu Piotr: Panie! Czemu nie mogę teraz iść za tobą? Duszę swoją za ciebie położę.
38. Odpowiedział mu Jezus: Duszę swoją za mnie położysz? Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Zanim kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz.

Tren. 4:1-22
1. Ach! Jak sczerniało złoto, ten kruszec szlachetny! Święte kamienie porozrzucane po rogach wszystkich ulic.
2. Szlachetni synowie Syjonu cenni jak szczere złoto, oto poczytani są za dzbany gliniane, toczone ręką garncarza!
3. Nawet szakale podsuwają sutki, gdy karmią swoje młode, a córka mojego ludu jest okrutna, jak strusie na pustyni.
4. Język niemowlęcia przylgnął z pragnienia do podniebienia, dzieci prosiły o chleb, lecz nikt im go nie podał.
5. Ci, co jadali wyszukane potrawy, omdleli na ulicach; a ci, co byli chowani w purpurze, położyli się na śmietniskach.
6. Wina córki mojego ludu była większa niż grzech Sodomy w okamgnieniu wywróconej, bez udziału rąk ludzkich.
7. Jej książęta byli jaśniejsi niż śnieg, bielsi niż mleko, ich ciała rumieńsze niż korale, ich wygląd jak szafir.
8. Ale teraz są czarniejsi niż sadza, nie do poznania na ulicach. Zmarszczyła się skóra na ich kościach, wyschła jak drewno.
9. Szczęśliwsi pobici od miecza niż ci, co umierali z głodu; opadli z sił, trawieni głodem, bo brak plonów polnych.
10. Tkliwe zwykle kobiety własnymi rękami gotowały swoje dzieci; te służyły im za pokarm w czasie zagłady córki mojego ludu.
11. Pan dopełnił swojej popędliwości, wylał żar swojego gniewu i wzniecił na Syjonie ogień, który pochłonął jego podwaliny.
12. Nie wierzyli królowie ziemscy ani wszyscy mieszkańcy świata, że gnębiciel i wróg wejdzie w bramy Jeruzalemu.
13. Lecz stało się to z powodu grzechów jego proroków, win jego kapłanów, którzy przelewali w nim krew sprawiedliwych.
14. Błąkali się jak ślepi po ulicach, splamieni krwią tak, że nie można było dotknąć ich szat.
15. "Z drogi! Nieczysty idzie!" wołano przed nimi. "Z drogi! Nie dotykajcie się!" Jeżeli dalej chcą się wałęsać, nie mogą tu dłużej przebywać.
16. Sam Pan rozproszył ich między narodami, nie chce już na nich patrzeć; dla kapłanów nie ma szacunku ani dla starców litości.
17. Nasze oczy daremnie wypatrywały i wyczekiwały pomocy; z naszej strażnicy wypatrywaliśmy narodu, który by przybył z pomocą.
18. Śledzono nas na każdym kroku, tak że nie można było chodzić po naszych placach. Zbliżał się nasz koniec, dni nasze się dopełniały. Tak, nadszedł nasz kres.
19. Nasi prześladowcy byli szybsi niż orły pod niebem. Ścigali nas na górach, czatowali na nas na pustyni.
20. Pomazaniec Pana, który był naszym tchnieniem życiowym, został schwytany w ich dołach, ten, o którym myśleliśmy, że w jego cieniu będziemy żyć między narodami.
21. Wesel się i raduj, córko Edomska, która mieszkasz w krainie Us. Także do ciebie przyjdzie kubek: upijesz się i obnażysz.
22. Kończy się twoja wina, córko Syjońska. On już nigdy nie skaże cię na wygnanie. Ukarze twoją winę, córko Edomska, odsłoni twoje grzechy.

Tren. 5:1-22
1. Wspomnij, Panie, na to, co się z nami stało! Spójrz i przypatrz się naszej zniewadze.
2. Nasze dziedzictwo przypadło obcym, nasze domy cudzoziemcom.
3. Staliśmy się sierotami, bez ojca, nasze matki są jakby wdowy.
4. Naszą wodę pijemy za pieniądze, musimy płacić za owoce drzew naszych.
5. Jarzmo ciąży na karku, omdlewamy, nie dają nam wytchnienia.
6. Wyciągamy rękę do Egiptu, do Asyrii, by się najeść do syta.
7. Nasi ojcowie zgrzeszyli, nie ma ich, a my dźwigamy ich winy.
8. Niewolnicy nami rządzą, nie ma, kto by nas wyrwał z ich ręki.
9. Swój chleb zdobywamy z narażeniem własnego życia na cios miecza, który zagraża na pustyni.
10. Nasza skóra rozpalona jak piec od gorączki głodowej.
11. Kobiety gwałcono na Syjonie, panny w miastach judzkich.
12. Książęta wieszani byli ich rękami, nie uszanowano powagi starszych.
13. Młodzieńcy musieli nosić kamienie odyńskie, a chłopcy potykali się pod ciężarem drew.
14. Starcy zaniechali wysiadywania w bramach, a młodzieńcy gry na instrumentach strunowych.
15. Ustała radość naszego serca, nasz taniec zamienił się w pochód żałobny.
16. Spadła korona z naszej głowy, biada nam, bo zgrzeszyliśmy!
17. Dlatego chore jest nasze serce, dlatego zaćmione są nasze oczy,
18. Z powodu góry Syjon, że jest spustoszona, że szakale po niej biegają.
19. Ale Ty, Panie, trwasz na wieki, twój tron z pokolenia w pokolenie.
20. Dlaczego chcesz na zawsze zapomnieć o nas, opuścić nas na tak długi czas?
21. Spraw, Panie, byśmy wrócili do ciebie, a wrócimy! Odnów nasze dni jak niegdyś!
22. Czyżbyś już zupełnie nas odrzucił? Czy tak bardzo na nas się gniewasz?