Ps. 105:1-45
1. Wysławiajcie Pana, wzywajcie imienia jego, Głoście narodom czyny jego!
2. Śpiewajcie mu, grajcie mu, Opowiadajcie o wszystkich cudach jego!
3. Chlubcie się imieniem jego świętym, Niech raduje się serce szukających Pana!
4. Szukajcie Pana i mocy jego, Szukajcie zawsze oblicza jego!
5. Pamiętajcie o cudach, które uczynił, O znakach i wyrokach ust jego.
6. Wy, potomkowie Abrahama, sługi jego, Synowie Jakuba, wybrańcy jego!
7. On jest Panem, Bogiem waszym, Prawa jego na całej ziemi.
8. Pamięta wiecznie o przymierzu swoim, O słowie, które dał tysiącznym pokoleniom,
9. O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, I o przysiędze swej dla Izaaka.
10. Ustanowił je dla Jakuba jako prawo, Dla Izraela jako przymierze wieczne,
11. Mówiąc: Tobie dam ziemię Kanaan, W dziedziczne wasze posiadanie.
12. Gdy było ich jeszcze niewielu, Nieliczni i obcy w niej,
13. Wędrowali wtedy od narodu do narodu, Z jednego królestwa do innego ludu.
14. Nikomu nie dozwolił ich krzywdzić I z powodu nich karał nawet królów:
15. Nie tykajcie pomazańców moich I nie czyńcie nic złego prorokom moim!
16. Przywołał głód na ziemię I pozbawił wszelkich zasobów chleba.
17. Wysłał przed nimi męża, Józefa sprzedanego w niewolę.
18. Nogi jego skrępowano pętami; Dostał się w żelazne kajdany
19. Aż do czasu, gdy się spełniło słowo jego I wyrok Pana go uniewinnił.
20. Posłał król mężów i uwolnił go, Władca ludów wypuścił go na wolność.
21. Ustanowił go panem domu swego I włodarzem całego mienia swego,
22. Aby szkolił książąt jego według swego uznania I nauczał mądrości starszych jego.
23. Przybył tedy Izrael do Egiptu, Jakub był przybyszem w ziemi Chama.
24. I rozmnożył lud swój bardzo, I uczynił go potężniejszym niż nieprzyjaciół jego.
25. Odmienił serce ich tak, że znienawidzili lud jego, Działali podstępnie wobec sług jego.
26. Posłał Mojżesza sługę swego, Aarona, którego sobie wybrał.
27. Czynili wśród nich znaki jego I cuda w ziemi Chama.
28. Zesłał ciemności i nastała ciemność, Lecz nie zważali na jego słowo.
29. Zamienił wody ich w krew I wygubił ryby ich.
30. Ziemia ich zaroiła się od żab, Były nawet w komnatach ich królów.
31. Rzekł, i zjawiło się robactwo, Muchy w całym ich kraju.
32. Zesłał grad zamiast deszczu, Płomienie ognia na ich ziemię;
33. Zniszczył ich winorośle i figowce, I połamał drzewa ich kraju.
34. Rzekł, i spadła szarańcza I niezliczone mnóstwo chrząszczy.
35. I pożarły one wszelką zieleń w ich ziemi, I zjadły plon ich roli.
36. Potem pobił wszystkich pierworodnych w ich kraju, Pierwociny wszystkiej ich siły.
37. Wyprowadził ich ze srebrem i złotem, A nie było ułomnych wśród ich plemion.
38. Egipt uradował się z ich wyjścia, Bo padł na nich strach przed nimi.
39. Rozpostarł obłok jak zasłonę I ogień, by rozświetlał noc.
40. Prosili, a On zesłał przepiórki I chlebem niebiańskim ich nasycił.
41. Rozszczepił skałę i trysnęły wody, Popłynęły strumieniem w pustyni.
42. Wspomniał bowiem na słowo swoje święte, Na Abrahama, sługę swego.
43. I wyprowadził lud swój wśród wesela, Wśród radosnych śpiewów wybrańców swoich.
44. Potem dał im ziemię narodów, I posiedli dorobek ludów,
45. Aby przestrzegali ustaw jego I zachowali zakon jego. Alleluja.

Jak. 2:1-26
1. Bracia moi, nie czyńcie różnicy między osobami przy wyznawaniu wiary w Jezusa Chrystusa, naszego Pana chwały.
2. Bo gdyby na wasze zgromadzenie przyszedł człowiek ze złotymi pierścieniami na palcach i we wspaniałej szacie, a przyszedłby też ubogi w nędznej szacie,
3. A wy zwrócilibyście oczy na tego, który nosi wspaniałą szatę i powiedzielibyście: Ty usiądź tu wygodnie, a ubogiemu powiedzielibyście: Ty stań sobie tam lub usiądź u podnóżka mego,
4. To czyż nie uczyniliście różnicy między sobą i nie staliście się sędziami, którzy fałszywie rozumują?
5. Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czyż to nie Bóg wybrał ubogich w oczach świata, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami Królestwa, obiecanego tym, którzy go miłują?
6. Wy zaś wzgardziliście ubogim. Czyż nie bogacze ciemiężą was i nie oni ciągną was do sądów?
7. Czy to nie oni zniesławiają zacne dobre imię, które zostało nad wami wezwane?
8. Jeśli jednak wypełniacie zgodnie z Pismem królewskie przykazanie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego, dobrze czynicie.
9. Lecz jeśli czynicie różnicę między osobami, popełniacie grzech i jesteście uznani przez zakon za przestępców.
10. Ktokolwiek bowiem zachowa cały zakon, a uchybi w jednym, stanie się winnym wszystkiego.
11. Bo Ten, który powiedział: Nie cudzołóż, powiedział też: Nie zabijaj; jeżeli więc nie cudzołożysz, ale zabijasz, jesteś przestępcą zakonu.
12. Tak mówcie i czyńcie, jak ci, którzy mają być sądzeni przez zakon wolności.
13. Nad tym, który nie okazał miłosierdzia, odbywa się sąd bez miłosierdzia, miłosierdzie góruje nad sądem.
14. Cóż to pomoże, bracia moi, jeśli ktoś mówi, że ma wiarę, a nie ma uczynków? Czy wiara może go zbawić?
15. Jeśli brat albo siostra nie mają się w co przyodziać i brakuje im powszedniego chleba,
16. A ktoś z was powiedziałby im: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i nasyćcie, a nie dalibyście im tego, czego ciało potrzebuje, coż to pomoże?
17. Tak i wiara, jeżeli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie.
18. Lecz powie ktoś: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, a ja ci pokażę wiarę z uczynków moich.
19. Ty wierzysz, że Bóg jest jeden? Dobrze czynisz; demony również wierzą i drżą.
20. Chcesz przeto poznać, nędzny człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa?
21. Czyż Abraham, praojciec nasz nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował na ołtarzu Izaaka, syna swego?
22. Widzisz, że wiara współdziałała z uczynkami jego i że przez uczynki stała się doskonała.
23. I wypełniło się Pismo, które mówi: I uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało ku usprawiedliwieniu, i nazwany został przyjacielem Boga.
24. Widzicie, że człowiek bywa usprawiedliwiony z uczynków, a nie jedynie z wiary.
25. W podobny sposób i Rahab, nierządnica, czyż nie z uczynków została usprawiedliwiona, gdy przyjęła posłów i wypuściła ich inną drogą?
26. Bo jak ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa.

Ezech. 15:1-8
1. I doszło mnie słowo Pana tej treści:
2. Synu człowieczy! Czym góruje drewno winogradu nad wielkim drzewem, które jest wśród drzew leśnych?
3. Czy bierze się z niego drewno, aby z niego zrobić jakieś narzędzie? Czy robią z niego kołek, aby na nim zawiesić jakieś naczynia?
4. Gdy się je da na pastwę ognia i ogień strawi obydwa jego końce, a jego środek też już jest przypalony, czy nadaje się jeszcze do czego?
5. Oto gdy było jeszcze nietknięte, to już nic nie było można z niego zrobić. Gdy zaś ogień je już strawił i jest nadpalone, to czy da się z niego zrobić jakieś narzędzie?
6. Dlatego tak mówi Wszechmocny Pan: Jak wśród drzew leśnych drzewo winogradu wydałem na pastwę ognia, Tak też wydałem mieszkańców Jeruzalemu.
7. I zwrócę swoje oblicze przeciwko nim: Wyszli z ognia, lecz ogień ich strawi, i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy zwrócę swoje oblicze przeciwko nim,
8. I kraj przemienię w pustkowie, ponieważ dopuścili się niewierności mówi Wszechmocny Pan.

Ezech. 16:1-63
1. I doszło mnie słowo Pana tej treści:
2. Synu człowieczy! Oznajmij Jeruzalemowi jego obrzydliwości,
3. I powiedz: Tak mówi Wszechmocny Pan do Jeruzalemu: Twoje pochodzenie i twój ród wywodzi się z ziemi kanaanejskiej. Twoim ojcem był Amorejczyk, a twoją matką Chetytka.
4. A z twoim narodzeniem było tak: Gdy się narodziłaś, nie przecięto twojej pępowiny i nie obmyto cię wodą, aby cię oczyścić, nie wytarto cię solą i nie owinięto w pieluszki.
5. Żadne oko nie spojrzało na ciebie, aby z litości nad tobą uczynić dla ciebie jedną z tych rzeczy; lecz porzucono cię na polu, brzydząc się tobą w dniu twojego narodzenia.
6. A gdy przechodziłem koło ciebie i widziałem cię tarzającą się w swojej krwi, wtedy odezwałem się do ciebie, leżącej we krwi: Żyj
7. I rośnij! Jak roślinę polną uczyniłem cię. Rosłaś więc i wydoroślałaś, i doszłaś do pełnej urody. Twoje piersi nabrały kształtu, a twoje włosy urosły, lecz sama byłaś naga i goła.
8. A gdy znowu przechodziłem koło ciebie i widziałem cię, oto nadszedł twój czas, czas miłości. Wtedy rozpostarłem nad tobą poły swojej szaty i nakryłem twoją nagość, związałem się z tobą przysięgą i zawarłem z tobą przymierze mówi Wszechmocny Pan - i stałaś się moją.
9. I obmyłem cię wodą, spłukałem z ciebie twoją krew i pomazałem cię olejkiem.
10. Potem przyodziałem cię szatą haftowaną, nałożyłem ci sandały z miękkiej skórki, dałem ci zawój z kosztownego płótna i jedwabną zasłonę.
11. Przyozdobiłem cię klejnotami, włożyłem naramienniki na twoje ramiona i naszyjnik na twoją szyję.
12. Dałem ci też kolczyk do nozdrzy i nausznice do uszu, i ozdobny diadem na twoją głowę.
13. I zdobiłaś się złotem i srebrem, a twoją szatą było kosztowne płótno i szkarłat, i haftowana tkanina; jadłaś najprzedniejszą mąkę i miód, i oliwę, i stawałaś się coraz piękniejsza, i dostąpiłaś królewskiej godności.
14. A twoja sława z powodu twojej piękności rozeszła się wśród narodów, Była bowiem doskonała dzięki mojej ozdobie, którą włożyłem na ciebie - mówi Wszechmocny Pan.
15. Ale zaufałaś swojej piękności i pewna swojego sławnego imienia uprawiałaś nierząd, i hojnie darzyłaś sobą każdego przechodnia i oddawałaś mu się.
16. Brałaś swoje szaty i robiłaś sobie z nich pstre namioty na wzgórzach, i uprawiałaś na nich nierząd - czego dotąd nie było i czego nie będzie.
17. A ty, nabrawszy wspaniałych swoich klejnotów z mojego złota i srebra, które ci dałem, robiłaś sobie podobizny bożków i z nimi uprawiałaś nierząd.
18. Brałaś także swoje haftowane szaty i przyodziewałaś się nimi, i stawiałaś moją oliwę i moje kadzidło przed nimi,
19. A mój chleb, który ci dałem, najprzedniejszą mąkę i oliwę, i miód, którymi cię karmiłem, stawiałaś przed nimi jako przyjemną woń, i było tak mówi Wszechmocny Pan.
20. I brałaś swoich synów i córki, które mi urodziłaś, i ofiarowałaś im na pożarcie. Czy za mało było twojego nierządu,
21. Że moje dzieci zatrzymałaś i oddawałaś je na spalenie w ogniu?
22. I we wszystkich swoich obrzydliwościach i wszeteczeństwach nie pamiętałaś o dniach swojej młodości, gdy byłaś naga i goła i tarzałaś się w swojej krwi.
23. A po tej całej twojej złośliwości - biada, biada ci - mówi Wszechmocny Pan.
24. Budowałaś sobie ołtarz wszeteczny i wyznaczałaś miejsce ofiarne na każdym placu.
25. Na każdym rozstaju dróg budowałaś swe miejsce ofiarne i hańbiłaś swoją piękność; rozkładałaś swoje nogi przed każdym przechodniem i pomnażałaś swoje wszeteczeństwo.
26. I uprawiałaś nierząd z Egipcjanami, swoimi sąsiadami o krzepkich ciałach, i mnożyłaś swoje wszeteczeństwo, aby mnie obrażać.
27. I oto Ja wyciągnąłem swoją rękę przeciwko tobie, i zmniejszyłem twoją żywność, wydałem cię na łup żądzy twoich nieprzyjaciółek, córek filistyńskich, które się wstydzą twojego haniebnego postępowania.
28. Uprawiałaś nierząd i z Asyryjczykami, gdyż byłaś nienasycona, uprawiałaś z nimi nierząd, i tym także się nie nasyciłaś.
29. Jeszcze bardziej wzmogłaś swój nierząd z krajem handlarzy, Chaldeą, ale i tym się nie nasyciłaś.
30. Jak namiętne było twoje serce mówi Wszechmocny Pan - że to wszystko czyniłaś, jak czyni bezwstydna kobieta wszetecznica,
31. Że na każdym rozstaju dróg budowałaś swój ołtarz wszeteczny, a swoje miejsce ofiarne urządzałaś na każdym placu; nie byłaś jednak taką nierządnicą, która przyjmuje zapłaty nierządnicy:
32. Ale żoną cudzołożnika, która zamiast swojego męża przyjmuje obcych.
33. Wszystkim nierządnicom daje się zapłatę, lecz ty sama dawałaś swoje dary swoim kochankom i przekupywałaś ich, aby zewsząd przychodzili do ciebie i uprawiali z tobą nierząd.
34. Tak więc u ciebie, w twoim wszeteczeństwie było inaczej niż u kobiet: nie za tobą goniono dla nierządu, lecz ty dawałaś zapłatę za nierząd, a tobie nie dawano tej zapłaty; dlatego postępowałaś inaczej.
35. Dlatego, nierządnico, słuchaj słowa Pana!
36. Tak mówi Wszechmocny Pan: Ponieważ twój srom był obnażony i twoja nagość odsłonięta podczas uprawiania nierządu z twoimi kochankami i ze wszystkimi twoimi ohydnymi bałwanami, i z powodu krwi twoich dzieci, które im ofiarowałaś,
37. Dlatego, zaiste, zbiorę wszystkich twoich kochanków, w których miałaś upodobanie, wszystkich, których kochałaś, oraz wszystkich, których nienawidziłaś zbiorę ich zewsząd dokoła ciebie i wobec nich odsłonię twoją nagość, i zobaczą cię zupełnie nagą.
38. I będę cię sądził według praw o cudzołożnicach i zabójczyniach i wydam cię na pastwę gniewu i zapalczywości.
39. I wydam cię w ich ręce, a oni zburzą twój ołtarz wszeteczny i zniszczą twoje miejsce ofiarne; zwloką z ciebie twoje szaty i zabiorą wspaniałe twoje klejnoty, i zostawią cię nagą i gołą.
40. Potem zwołają przeciwko tobie zgromadzenie i ukamienują cię, i rozćwiartują cię swoimi mieczami.
41. I spalą twoje domy, i na oczach wielu kobiet wykonają na tobie wyroki; i położę kres twojemu nierządowi, a ty także już nie będziesz dawała zapłaty za nierząd.
42. I ułagodzę mój gniew przeciwko tobie, a moja popędliwość wobec ciebie ustąpi; uspokoję się i już nie będę się gniewał.
43. Ponieważ nie pamiętałaś o dniach swojej młodości i rozjątrzyłaś mnie tym wszystkim, dlatego również Ja zażądam od ciebie odpowiedzialności za twoje postępowanie - mówi Wszechmocny Pan. Czy oprócz wszystkich twoich obrzydliwości nie dopuściłaś się i sprośności?
44. Oto każdy mówiący w przypowieściach wypowie o tobie tę przypowieść: Jaka matka - taka córka.
45. Jesteś córką swojej matki, która obrzydziła sobie męża i dzieci, i jesteś siostrą swoich sióstr, które obrzydziły sobie mężów i dzieci; waszą matką była Chetytka, a waszym ojcem - Amorejczyk.
46. Starszą twoją siostrą jest Samaria, która ze swoimi córkami mieszka na północ od ciebie; a młodszą twoją siostrą, która mieszka na południe od ciebie, jest Sodoma ze swoimi córkami.
47. Czy ty nie chodziłaś ich drogami i nie postępowałaś według ich obrzydliwości? Niewiele brakuje, a będziesz na wszystkich swoich drogach postępować gorzej niż one.
48. Jakom żyw - mówi Wszechmocny Pan twoja siostra, Sodoma, i jej córki nie postępowały tak, jak ty postępowałaś ze swoimi córkami.
49. Oto winą Sodomy, twojej siostry, było to: wzbiła się w pychę, miała dostatek chleba i beztroski spokój wraz ze swoimi córkami, lecz nie wspomagała ubogiego i biednego.
50. Były wyniosłe i popełniały obrzydliwości przed obliczem moim, dlatego usunąłem je, jak widziałaś.
51. A Samaria nie popełniła ani połowy twoich grzechów. Ty popełniłaś więcej obrzydliwości niż one i usprawiedliwiałaś swoje siostry wszystkimi swoimi obrzydliwościami, które popełniłaś.
52. Noś więc teraz swoją hańbę i ty, która wstawiałaś się za swoimi siostrami, popełniwszy ohydniejsze grzechy niż one, tak że one są sprawiedliwsze niż ty. Dlatego też wstydź się i noś swoją hańbę, bo usprawiedliwiałaś swoje siostry.
53. I odmienię ich los, los Sodomy i jej córek, oraz los Samarii i jej córek, a potem odmienię twój los pośród nich,
54. Abyś nosiła swoją hańbę i okryła się wstydem z powodu tego wszystkiego, co uczyniłaś, udzielając im pociechy.
55. Siostry zaś twoje, Sodoma i jej córki, wrócą do swego pierwotnego stanu, i Samaria, i jej córki wrócą do swego pierwotnego stanu, ty także ze swoimi córkami wrócisz do pierwotnego stanu.
56. Czy twoja siostra, Sodoma, nie była przysłowiem w twoich ustach w czasie twojej pychy,
57. Zanim odsłonięto złość twoją? Teraz jesteś - jak ona - przedmiotem szyderstwa córek edomskich i wszystkich twoich sąsiadów i wszystkich córek filistyńskich, które teraz wokoło tobą pogardzają.
58. Ponosisz karę za swoje ohydne postępowanie i za swoje obrzydliwości mówi Pan.
59. Bo tak mówi Wszechmocny Pan: Postąpię z tobą, jak ty postąpiłaś ty, która wzgardziłaś przysięgą i złamałaś przymierze.
60. Lecz wspomnę o moim przymierzu z tobą w dniach twojej młodości i odnowię z tobą przymierze wieczne.
61. I wspomnisz o swoim postępowaniu, i zawstydzisz się, gdy wezmę twoje siostry, zarówno starsze jak i młodsze od ciebie, i dam ci je za córki, lecz nie na mocy przymierza z tobą.
62. I odnowię moje przymierze z tobą, i poznasz, że Ja jestem Pan,
63. Abyś pamiętała i wstydziła się, i już nigdy nie otworzyła ust ze wstydu, gdy ci przebaczę wszystko, co uczyniłaś mówi Wszechmocny Pan.